In memoriam


in memoriam

Alex Mulders



Alex ging als jochie van 12 jaar poloën bij de adspiranten
en voelde zich hier als een vis in het water.

Alex hield van gezelligheid en ook voor een geintje was hij altijd wel in,
hij was dan ook al snel te vinden bij het Jeugdbestuur en ook aan de kampcommissie droeg hij zijn steentje bij.

Alex was door de jaren heen op vele vlakken actief,
zo was hij naast keeper van Heren 1 en later van Heren 2,  ook scheidsrechter, trainer en coach van zowel de dames als de heren teams maar ook de jeugd heeft hij getraind.

Dit heeft de vereniging erg gewaardeerd en hij is dan ook uiteindelijk benoemd tot Spelddrager.

Alex was een echt verenigingsmens, we zullen hem missen!


 

Necrologie Alex MULDERS

Vanaf deze plek willen wij, namens de Z.Z. & P.C.  “de IJsselmeeuwen” en namens de gehele vrienden groep, op eigen wijze Alex nog een laatste keer herdenken.

Daarnaast willen wij vanaf deze plek Leo en de rest van zijn familie heel veel sterkte toewensen bij het verwerken van dit grote verlies.

Namens alle vrienden en IJsselmeeuwers willen wij even kort stil staan bij enkele zaken die ons te binnen zijn geschoten, nadat we gehoord hadden dat onze vriend was overleden.

We zullen enkele van die overpeinzingen naar voren gaan halen, maar het zal slechts een bloemlezing zijn van hetgeen we met Alex meegemaakt hebben. Daarnaast heeft een ieder van ons weer zijn eigen herinneringen aan deze “grote kleine man”.

Als je het over Alex  hebt en je zou hem moeten kenschetsen in enkele bewoordingen dan zijn de volgende meestal wel van toepassing:
* niet groot en toch weer wel
* zelfspot
* humor
* sarcastisch en cynische humor
* veel waterpolo kennis en ervaring
* betrokken en bevlogen (hier komen we nog op terug)
* gezellig
Wij denken dat dit toch wel heerlijke waarden zijn waarop je getoetst kan worden.

Alex was een sportfiguur. Hij had niet direct de uiterlijke kenmerken van een groot sporter; maar het was immer een geduchte tegenstander. Velen hebben zich daarom ook in hem vergist.

Hij kwam denk ik bij de waterpolo toen hij ongeveer 10/11 jaar oud was. Sindsdien hebben we vrijwel altijd samen gespeeld of samen opgetrokken.
Hij was een doelverdediger met een brilletje op. Zo’n brilletje met van die ringen om de oren, zodat hij goed bleef zitten. Op enig moment brak dit brilletje op de neusbrug. Dit werd gerepareerd met een stukje leukoplast.
Na verloop van jaren leek het wel alsof Alex persoonlijk gesponsord werd door een leukoplast fabriekje; zo veel zat er inmiddels wel op.
Ik denk ook dat hij zijn hele waterpolo loopbaan met een en het zelfde brilletje gespeeld heeft….
Uiteindelijk heeft hij het wel tot keeper van heren I geschopt. We speelden destijds in de landelijke 3e klasse!! Dus keepers kwaliteiten zal hij wel gehad hebben….

In de zomerstop van het waterpolo gingen we met een groepje vrienden squashen bij Hotel Inntel.
De een was conditioneel erg sterk; de ander kon gewoon hard slaan; de derde kon het spelletje lekker tactisch spelen. Alex niet. Die speelde het spelletje gewoon “ratterig”. Hij liep slechts het hoognodige. Hij stelde zich steeds tactisch op en gebruikte zijn geheime wapen veelvuldig; hij was namelijk twee handig.
Lepe balletjes in een hoekje: hij nam gewoon zijn racket in de andere hand en sloeg net zo hard en met effect, de bal op lullige wijze weer terug en versloeg op die wijze menig opponent.

Alex was reislustig. Hij is dan ook op diverse plekken en uithoeken van de wereld geweest. Niet alleen met zijn vader bv. naar Ethiopië om het project van zijn oom te bezoeken. Hij kon daar trouwens heel begeesterd en bevlogen over vertellen.
Maar ook andere reisjes die we samen gemaakt hebben.
We zijn in Malta geweest (waterpolo tournooi van de dames);
we zijn twee keer in Shewsbury geweest (stedenuitwisseling met Zutphen en haar zusterstad);
we zijn naar zuid Spanje geweest;
we hebben “bergen” in Limburg beklommen en de wadden belopen in noord Friesland;
in Zeeland hebben we een giga zeil ervaring opgedaan (max. 1 uurtje!!) en op Terschelling hebben we de disco’s onveilig gemaakt.
Daarnaast hebben we vrijwel het ganse land doorkruist op weg naar waterpolo tournooien en voor de competitie doeleinden, Van Maastricht tot Zwaagwesteinde en Hogezand-Sappemeer.
Alex ontbrak het verder ook niet aan zelfspot.

Toen Arjan laatst een parachutesprong ging maken ter gelegenheid van zijn 50e  verjaardag, werd aan Alex gevraagd of hij dat ook zou durven. Hij had adrem geantwoordt: “Nee, dank je. Ik heb al eens gevlogen…”

Zelfspot en cynische humor waren ook wel zijn ding.

Bij heren 3 en 4 van de IJsselmeeuwen communiceren we veelal via het programma “Teamers”. Alle wedstrijden staan daarop vermeld en je kan je aan- en afmelden. Ook mededelingen kun je daarop kwijt of reageren op anderen/teamgenoten.
Alex staat daar onder de bijnaam: “begelijder” vermeld. Met een lange IJ. Zo zag hij zijn waardevolle taak als coach en begeleider van ons heren team.
De ene na de andere sarcastische opmerking werd door hem geplaatst. Deze werden dus ook veel gelezen en hogelijk gewaardeerd.

Ook zijn wijze van coachen was bijzonder en eigenaardig. Tussen de speelhelften door, mag een coach zijn team toespreken. Alex deed dit vaak in de vorm van:
“Zo klootzakken, als jullie het toch beter denken te weten en toch niet willen luisteren, dan zoeken jullie het zelf maar uit”. Ook al deed je als speler alles goed en viel er weinig bij te stellen aan het vertoonde spel; wist hij nog wel weer te vertellen, dat je die ene zwembeweging richting goal als een zwangere zeekoe had gemaakt….

Alex was ook een levensgenieter. Bourgondisch ingesteld. Lekker eten en drinken; dat was pas puur genieten volgens hem. Hoewel hij de laatste jaren veelvuldig achter de Spa Rood te vinden was.

Ook vrouwen hadden zijn warme belangstelling. Ik denk dat ik dan ook velen onder u verras met de mededeling dat Alex ook de geneugten van het huwelijk heeft mogen ervaren. Onder het pseudoniem “PIM” is hij jaren geleden, kortstondig in het huwelijk getreden met zijn geliefde “Pimpernel”. Dit huwelijk heeft slechts 1 weekeinde geduurd, maar leek hem wel een eeuwigheid toe.  Het was tijdens een jeugdkamp, waar hij als begeleider mee was.
Naast jeugdkampen, was hij ook betrokken bij het jeugdbestuur; later bij de waterpolo commissie; bij het fluiten voor de vereniging (samen met Felix nog wel op Bondsniveau !); bij het coachen van heren 3 en nu heren 4. Verzin het maar en Alex was wel betrokken. Alex wás waterpolo.

Daardoor was Alex ook een betrokken; bekende en markante persoonlijkheid voor het waterpolo in Zutphen en verder in geheel in Oost Nederland. De IJsselmeeuwen heeft dat gewaardeerd door hem Speld-drager te maken. Zijn bescheiden opstelling heeft er vermoedelijk zorg voor gedragen dat hij nimmer tot Lid van Verdienste is benoemd. Wellicht nu postuum ??

Maar alle gekheid op een stokje.

Alex had op Teamers aangegeven de volgende wedstrijd NIET aanwezig te zullen zijn… Hij houdt op vreemde wijze wel zijn woord. Hij had blijkbaar een vooruitziende blik. Voorafgaande aan de wedstrijd zullen we nog wel even bij zijn nagedachtenis stil staan.

Alex, bedankt voor de vele hele leuke jaren. Leo en familie heel veel sterkte met het verwerken van dit verlies.

Het ga je goed!